Dzień z życia… czyli jak jeden poranek potrafi wywrócić serce do góry nogami

Ach, co to był za dzień. Stresujący – choć może nie aż tak, jak te najtrudniejsze chwile sprzed kilku miesięcy – ale jednak taki, który na długo zostaje w pamięci.
Wiki na co dzień niemal nigdy się nie przewraca, jest ostrożna, ma swoje rytuały i sposoby poruszania się. Dlatego to, co się wydarzyło, było jak grom z jasnego nieba.

Był letni, spokojny dzień.
Wiki została pod opieką swojej cioci, a ja musiałam pojechać pozałatwiać różne sprawy. Nic nadzwyczajnego, zwyczajny codzienny chaos – ale taki, który każda Mama zna aż za dobrze.

Nagle dzwoni telefon.
Odbieram, a po drugiej stronie przerażony głos:
— Pani Agnieszko, Wiki… Wiki nie ma zęba!

Przez chwilę w słuchawce zapadła cisza, jakbym musiała jeszcze raz usłyszeć te słowa, żeby je zrozumieć.
— Jak to — nie ma zęba?

Okazało się, że Wiki wstała z łóżka, potknęła się… i uderzyła twarzą w szafkę. Jeden niepozorny ruch, kilka sekund – a dla nas była to jedna z najbardziej niebezpiecznych i stresujących sytuacji, jakie kiedykolwiek się wydarzyły.

Serce do gardła, dłonie się trzęsą, a w głowie tysiąc myśli naraz:
Czy nic więcej się nie stało?
Czy nie ma urazu?
Czy bardzo ją bolało?

W takich chwilach człowiek uświadamia sobie, jak krucha bywa codzienność i jak wiele jest w niej momentów, których nie da się przewidzieć.

Dzień z życia… ciąg dalszy historii o zębie, strachu i maminych oddechach

Oczywiście, zawróciłam natychmiast. Nawet nie pamiętam drogi powrotnej – tylko to uczucie, jak serce wali w klatce jak młotem. Wpadłam do domu jak burza.

A tam… Wiki.
Moja Wiki, z krwią w ustach, a obok niej ząb — cały, razem z korzeniem, jakby po prostu „wyskoczył” zbyt gwałtownie, nie pytając nikogo o zgodę.

Pamiętam ten moment tak wyraźnie. I pamiętam też, że nie byłam zła na ciocię. Ani przez sekundę. Bo wiem, że każdemu może się to zdarzyć.
Nasze dzieci potrafią być nieprzewidywalne. Czasem wystarczy jeden krok za szybko, jedno potknięcie, jedna sekunda nieuwagi… i wszystko staje na głowie.

Usiadłam na kanapie.
Wzięłam kilka głębokich oddechów, takich „maminek ratowniczych”, kiedy ciało drży, ale trzeba być silną, bo ktoś obok na to liczy.
Myślę: No dobrze… i co teraz?
A czas leci, minuty uciekają, a ja – żadnego pomysłu. Tylko to echo w głowie: muszę coś zrobić, muszę działać, choćby nie wiem jak bardzo przerażona byłam. CIĄG DALSZY NASTĄPI…………….